Neorenesans

Renesans jako odrębny styl w sztuce został zdefiniowany we Francji w latach 20. XIX w. W Niemczech termin Renaissance był początkowo używany na określenie sztuki francuskiej XVI w., dopiero w pracach J. Burckhardta (m.in. Die Kultur der Renaissance in Italien 1860) został określony jako odrębna epoka w kulturze i styl w sztuce, panujące we Włoszech w XV i XVI w., a w całej Europie głównie w XVI w. W architekturze nawiązania do włoskiej sztuki XV i XVI w. pojawiły się w 2. połowie XVIII i na początku XIX w.; starano się wówczas rozszerzyć formułę klasycyzmu, dodając do wzorów starożytnych nowożytną odmianę kla-syczności (np. R. Adam, czerwony salon w Syon House, 1760-69). Celowi temu służyły też publikacje poświęcone włoskim zabytkom (np. Ch. Per-cier, P.F.L. Fontaine, Palais, Maisons et autres edifices modernes dessines a Rome 1798). Podobne pojmowanie nawiązań do renesansu cechowało L. von Klenzego (pałac Leuchtenbergów, Monachium, 1817-21). W latach 30. XIX w. ustąpiło ono miejsca prawdziwemu neorenesansowi, w którym studium form architektury renesansowej wiązało się z nadawaniem projektowanym budowlom treści wywodzonych z epoki odrodzenia. Renesans zaczęto traktować jako wyraz humanizmu (stąd formy neorenesansu w budynkach uniwersytetów i muzeów) lub zwycięstwa wolności nad średniowieczną teokracją. W Monachium Ludwik I rozwinął swój mecenat, świadomie dążąc do uczynienia z miasta centrum kulturalnego na miarę Florencji Medyceuszy. Zostały wówczas wzniesione budowle w "stylu florenckim"